Alarma-egoerako azken bi hilabeteetan argi asko geratzen ari da euskarari zer leku uzten zaion osasungintzan.

Eragile asko ikusarazten saiatu garen moduan, administrazioek barra-barra bidali dituzte berebiziko garrantzia izan duten dokumentuak eta jakinarazpenak gaztelera hutsean. Gehien behar izan denean, euskara guztiz alboratuta agertu da. Eta jarraitzen du.

Inoren intentzioa ez da hizkuntza-eskubideak urratzea, baina urratzen dira. Beste oinarrizko eskubide bat balitz zein izango litzateke erantzuna?

Gaur egungo itzulpen-tresnak edukita, minutu gutxiko kontua da testuak euskaraz sortzea eta erdaratzea edo alderantziz. Euskaldun batek berrikusita, noski. Borondate kontua da.

Eta, bestela, esan diezaiotela 80 orrialdeko protokoloa berak bakarrik itzuli duen erizainari, jakin izan dugunez. Laguntza eta babesik gabe, hain zuzen ere protokolo GARRANTZITSUA zelako euskaraz ere eskaini behar zela iruditu zitzaion.

Baina oinarrizko eskubide bat errespetatzea ez da erizain baten borondate onaren esku (edo bizkar) geratu behar den lana. Integralki osasun-sistema osoan txertatuta egon behar den ohiko praktika izan behar da, egunerokoan. Eta, horretarako, ezinbestekoa da urgentzia ez izatea aitzakia bat.

Berrian irakurri ahal izan genuen orain artekoen laburpen ederra.

"erakundeek egokiera aparta dute eredugarri izateko, herritarrei begira hasita: agirietan hizkuntza eskubideak bermatuz eta agerraldi publikoetan egun on baino gehiago euskaraz eginda. Gutxienekoa da egoera honetan ere. Eta urgentea."