Sarrera

SARRERA Sexu-transmisiozko infekzioak (STI/ITS) osasun publikoko arazo latza dira munduko edozein tokitan.

Helburuak

HELBURUA Kontuan hartuta, batetik, emaitzen heterogeneotasun handia, eta bestetik, lurraldeen arteko desberdintasuna, aztertu egin behar da gaia, eta definizio kliniko, mikrobiologiko eta epidemiologiko baterako irizpideak batu behar dira.

Metodoak

METODOA Iturriak: Zenbakiz Adierazi Beharreko Gaixotasunen sistema (ABG). Kasuaren definizioak. Informazio Mikrobiologikoko Sistema (IMS). Sexu-transmisiozko gaixotasunen kontsulten bitartez deklaratutako kasuak.

Emaitzak

EMAITZAK Gaixotasun gonokozikoaren intzidentziak bi tontor ageri ditu: bata 1995. urtean (5,58 kasu/100.000 biztanleko) eta bestea 2007. urtean (4,66/100000 biztanleko). 2007an, lurraldez lurralde, gonokoziaren intzidentzia honako hau izan da, 100.000 biztanleko: Bizkaian 7,39; Gipuzkoan 2,83; Araban 1,75. IMSk, 2007 urtean, Neisseria gonorreae gaitzaren 227 kasu erregistratu zituen (Bizkaian 167, Gipuzkoan 45, Araban 15) eta treponema pallidum gaitzaren 140 kasu (Bizkaian 91, Araban 45, Gipuzkoan 4).

Ondorioak

ONDORIOAK Sexu-transmisiozko gaixotasunen eboluzioa oso garrantzitsua da, arriskuko sexu-jokabideen adierazle da-eta. Horregatik, eboluzioa, GIBaren transmisioa errazten duten jokabideak monitorizatzeko erabiltzen da. Azkeneko urte hauetan gora egin du sexu-transmisiozko patologiak, eta azkeneko urtean oso nabarmen sifiliaren aitorpenak. Sexu-transmisiozko gaixotasunez kontsultategi ugari arduratzen baitira (lehen mailako arreta, STG, gaixotasun infekziosoen ospitaleko kontsulta, urologia, ginekologia, ospitalez kanpoko urgentziak), zaintza-sistema bat ezartzea proposatzen da; horrela, infekzio-arrisku handia duten pertsonengan STGek dituzten intzidentzia-aldaketak atzemateko eta talde horientzako ekimenak garaiz garatu daitezke.

Bibliografia