Sarrera

Helburuak

Osteoporosiaren aurkako sendagaien (OPS) kontsumitzaileen eta preskripzioen ezaugarriak jakitea.

Metodoak

- Zeharkako ikerketa. - Gipuzkoa Mendebaldeko Lehen Mailako Asistentziako 34 kupo. - 14 urtetik gorako pertsonak, urtebetean zehar 1673 OPS hartzaileren artean ausaz hautaturikoak. - Elkarrizketa klinikoan eginiko galdeketa betetzea, historia klinikoko datuekin osatua. - Neurgailu nagusiak: arrisku-faktoreak (AF), sendagaiak, hezur dentsitometria (HDM), preskriptoreak, haustura-arriskua.

Emaitzak

512 lagunek 898 OPS hartu zituzten. %90,6 emakumeak ziren. Batez besteko adina 68.9 urtekoa zen. %24,6ak bazituen aurretiko haustura-aurrekariak 50 urte bete eta gero, eta %21,5 emakumeren ugaltze-aldia 30 urtekoa baino txikiagoa zen. %50,4 HDM duna zen, eta horietako %52,8a osteoporotikoa. HDM eskaeretan, 3tik 1 justifikatu gabe legoke. Gehien aginduriko sendagaiak hauek izan ziren: kaltzioa (%53,4) –D bitaminarekin edo gabe- eta ondoren, bifosfonatoak (%33,95). Batez ere Erreumatologiak (%29,2), Traumatologiak, Ginekologiak eta Lehen Mailako Asistentziak (,4) egin zuten preskripzioa. Preskripzio hauetatik %30,6k ez zuen ebidentzian oinarririk. Blackek dioenez, haustura-arriskua altua izan zen %23,8±3,9n (%37,8 Lehen Mailako Asistentzian, %0 Ginekologian).

Ondorioak

HDMak, arrisku faktoreek edo haustura arriskuek tratamendua gomendatzen ez duten arren, sarritan sendagaiak agintzen dizkiegu arrisku txikia duten pazienteei. Ezinbestekoa da irizpideak estandarizatzea patologia hau zentzuz kudea dezagun.

Bibliografia