Sarrera

Lupus eritematoso sistemikoa (LES) gaixotasun kronikoa autoinmunea da eta etiologia ezezaguna dauka. Gaitz arrunta da gaixotasun erreumatologikoen artean.

Helburuak

Emakumezkoen artean arruntagoa den gaixotasun erreumatologiko hau jakitera eman.

Metodoak

Emaitzak

Autoantigorputzen sintesiarekin klinikaren agerpena ematen da, hala nola, síndrome orokorra (pisu galera, anorexia eta astenia), artralgiak, zenbait kasutan artritisa, leukopenia eta linfopenia, anemia, tronbopenia, serositisa (pleuritisa, perikarditisa edo peritonitisa). Dudabarik, sintoma bereizgarrienak aurpegian aurkezten duten tximeleta hegoen eritema eta fotosentsibilitatea ditugu. Bestalde, klinika larriena nefritisa eta afektazio neuropsikiatrikoa dira. Azken honen kasuan, pazienteek buruko mina, konbultzioak, sistema nerbioso zentraleko infartuak beste batzuen artean azaldu ditzakete. Arrisku altuko haurdunaldiak izaten dituzte emakume gaixoek eta erreumatologia unitate berezietan jarraitu behar dira. Diagnostikoa egiteko gutxienez lau irizpide bete behar dira: aurpegiko eritema, lupus diskoidea, fotosentsibilitatea, ahoko ultzerak, erosiboa ez den artritisa, serositisa (pleuritisa edo perikarditisa), giltzurrun afektazioa, asaldura neurologikoa (konbultzioa, psikosia), odol manifestazioak (anemia hemolitikoa, leukopenia, linfopenia, tronbopenia), autoinmunitatea (anti-DNA, anti-Sm edo antifosfolipido antigorputzak) edo antigorputz antinuklearrak (ANA) aurkeztea. Tratamendurako antiinflamatorio ez esteroideoak, antipaludikoak (hidroxiklorokina) eta glukokortikoideak erabiltzen dira. Sintoma bereziak banan-banan tratatu behar dira eta zenbait kasutan potentzia handiko botikak erabili behar ditugu ere, giltzurrunen eta afektazio neuropsikiatrikoekin gertatzen den bezala. Kasu hauetan, ziklofosfamida, azatioprina eta tratamendu biologikoak erabili behar dira pazientearen bizitza jokuan dagoelako.

Ondorioak

-Lupusa emakumezkoetan batez ere ematen den gaixotasuna da. -Klinika aurkezten duten pazienteak antzeman behar dira, diagnostikoa egitea eta tratamendua ipintzea behar izatekotan ezinbestekoa delako. -Sintoma neuropsikiatrikoen edo giltzurrunekoen agerpena ezagutzea funtsezkoa da duten larritasuna dela eta. -Hidroxiklorokina eta kortikoideak erabiltzen dira tratamendurako, baina kasu zehatz batzuetan ziklofosfamida edo biologikoak ere erabili behar dira (TNF eta CD20 aurkako molekulak).

Bibliografia