Aitor Montes Garan:

Medikua naiz, eta medikuntza guk euskaldunduko dugu. Horretarako laguntza beharko dugu, konplizitateak: lankideak erakarri, euskaldunak adoretu, kudeatzaileak konbentzitu.

Euskara bion hizkuntza da, paziente eta profesionalarena, bertokoa eta horrezaz gain, ofiziala. Erantzukizuna, egotekotan, erdaldunena da. Ez gaitezen akerraren adarrak bezain gogorrak izan, ez diezaiogun lankideari errua bota: arazoaren muina erakundearen egitura, antolakuntza eta

Artikulu osoa, hemen.

Osakidetzan bagara euskaraz lan egin nahi dugunok, uzten badigute behintzat. Euskaraz hitz egin paziente euskaldunekin, behar den legez, eta euskaraz idatzi euren historia klinikoa, baita espezialistenganako deribazioak ere. Horixe baita euskaraz lan egitea: ahozko eta idatzizko harremanetan erabiltzea. Zoritxarrez ez dut ezagutzen hori egiten duenik, ezta dokumentazio klinikoa bere hizkuntzan eskatu duen euskaltzalerik ere. Are txarrago, lankideek zera diote: hobeto gazteleraz lan egitea, guztion onerako.

Gai honen inguruko ezjakintasuna, interesik eza eta kontzientzia falta izugarriak dira. Hizkuntzak arretan duen garrantzia aspalditik ari dira aztertzen nazioartean, batik bat hizkuntza gutxituen hiztun diren emakumeak, ez kasualitatez, baina hemen ez dakigu ezer ere ez. Ezta euskalgintzak ere.

Medikuok gure ahalmenaz jabetzen gara, badakigu huts egitea oso larria izan daitekeela. Pazienteen segurtasuna lehenesten dugu ororen gainetik, ahal dugun heinean kalteak saihestuz. Hori horrela, pazienteen gaineko oharrak euskaraz idaztea arriskutsua dela deritzote batzuek, langile erdaldunek ez dutelako tutik ere ulertuko. Horrenbestez, hobe gazteleraz idaztea, elebakarren mesederako: ulergarria.
…